Wiosna!

Pora odkurzyć aparat, oddać go do serwisu, wstać, wyjść i zacząć robić zdjęcia!!

Las

Wrzesień w lesie i efekt działania sił natury (burze w tym rejonie Polski nie dość, że zrywały dachy, niszczyły domy to także niszczyły las) i człowieka (równolegle ze sprzątaniem trwa wycinka lasu).

Błękitno...i może trochę zielono :)

Te kolory mnie odprężają i to ich nie mogę się doczekać jadąc drogą w stronę wybrzeża. Pierwsze spojrzenie na morze i wiem, że odpoczywam.

Gra w zielone...

czyli magia babcinego ogródka.

Włażę do niego z subtelnością słonia w składzie porcelany. Babcia raz, dwa, trzy przemierza grządki, zagląda pod liście, wyrywa chwasty. Dla mnie to balansowanie na linie wynikające z braku wprawy w pracach ogródkowych. Łapię więc ujęcia nabrzeżnej części grządki :)

Na różowo - czyli wsi spokojna wsi wesoła* :)

Zauważyłam, że blog mi się zmienia. Idzie w kierunku słodko-kwiatowym. Cóż zrobić, ze taki mam nastrój i takie obrazy za mną chodzą. Już niedługo nowe miejsca, zapachy i obrazy. Liczę, że przyniosą nowe inspiracje i odświeżą patrzenie na świat.

A tymczasem przesyłam nastrój spokojnego weekendu, totalnego lenistwa, kiedy to nie trzeba się wysilać aby patrzeć na świat przez różowe okulary.

Przez kilka następnych dni będę przywoływała wspomnienia z wsiowego weekendu.


P.S. z tym spokojem to przesadziłam - po sąsiedzku była bijatyka i interwencja z innej wsi (nigdy, nigdy wcześniej tego nie było), była niegroźna stłuczka samochodowa i przyjęcie zaręczynowe (nie moje). Dzieje się, oj dzieje :)

Peonie

ukochane kwiaty. Ich zapach, początkowa niepozorność kończąca się przepychem płatków i zapachu. Kwiaty dzieciństwa. Z działki w okolicach Okęcia Dziadek przywoził pęki tych kwiatów - dla Babci, mojej Mamy, Cioci i dla mnie :)

Nadal kwiatowo...

potrzebuję gdzieś wyjechać, mieć czas by wyłapywać chwilę. Popatrzeć w spokoju na coś innego niż Warszawa, Dom czy Wieś.

Co mnie rozczula...

proste, szczere i takie ciepłe. Na babcinym parapecie.

Dzień dobry! Tu wiosna...

Dogrzewam się i doświetlam...

Biało...

...niekoniecznie zimowo.

Tegoroczna zima mnie zachwyca, łapie chwile, ciesze się śniegiem, świetnie czuje się przy tych niskich minusowych temperaturach.
Jednak zaczynam szukać oznak wiosny, chodzę i węszę, wyglądam zielonych pędów, pierwszych pączków, ciesze się kapiącym śniegiem i dłuższym dniem.

Ciągle zima, ciągle piękna....

i w kolorze....

Za mało słońca...

mina kwaśna jak cytryna.....

Żywopłot...

przycięte i wyrównane czeka na wiosnę...

Czekając na pierwszy śnieg...

Wspomnienie o złotej..

i piosenka na dziś :)

W ogrodzie...

a właściwie w sadzie..

Dynia na 6 a może na 9...

Liście opadły ostatniego dnia października...

Jesienna róża...

w mojej wyobraźni jest czerwona, w ogrodzie zakwitła różowa...